Gaur egun, oso zaila da estatu mailan emakumeak euskal pilotan aritzen aurkitzea, baina XX.mendeko zati handi batean, frontoiak betetzen zituzten egunero, atlantikoko bi aldeetan, apostuetako negozioei esker, momentu horretan hedapenean zegoen merkatua. Beraiek izan ziren estatu mailan, lehenengo kirolari profesionalak

Euskal Herriko eta Nafarroako herri txiki askotan, umeek (bai neska baita mutilek ere), frontoi bat zapaltzen dute parke bat baina lehenengo. Kirol hauetako harrobia izaten jarraitzen duten aran hauetan dago pelotaren ADNa, hala ere, emakume pelotarien oihartzuna, negozio eta ikuskizun bezala ulertua Madrilen sortu zen. Bertan, 1917.urtean Ildefonso Anabitartek emakumeak jolasten jarri zituen dimentsio txikiago batzuetan erraketa eta pelota arinago batekin. Fenomenoa Ameriketara zabaldu zen, batez ere Mexiko, Kuba eta Estatu Batuetara.


Garai horretako izar batzuk Bene II, Chiquita de Ledesma, María Elena Hernandez, la Eibarresa edota Chiquita de Anoeta izan ziren. Emakume horiek historia egiten ari ziren, baina momentu horretako ikusleek, "erotismo eta kirolaren erdibideko" zerbait bezala bakarrik ikusten zituzten.


Denborarekin,  euskal pelotaren gainbehera oso handia izan zen. Madrileko frontoiak 1981 itxi zituen bere ateak emakume faltagatik, izan ere, frankismoak lizentzia gehiago emateko aukera debekatu zuen azken urte horietan. Orain adibidez, Maite Ruiz de Larramendi, 42 urteko nafarra eta munduko jokalari hoberenetako bat pala paletako modalitateetan, bizitza ospitaleko langile bezala irabazten du.


Jarraian, 3 elkarrizketa ezberdin irakurzeko aukera daukazue. Gaur egungo, palan aritzen diren lau emakumeekin euskaldunekin hitz egin ondoren, bakoitzarekin elkarrizketa bat izatea eta haien egoera ezagutzea lortu genuen.

Kaixo guztioi,

Gu Jarduera Fisikoaren eta Kirolaren Zientziak graduko lehenengo mailako ikasleak gara; Izaskun, Maialen, Leire eta Lide. Hemengo blog honetan euskal pilotak emakumeenganako eraginari buruzko denetariko informazioa ikusi ahal izango duzue.